ప్రేమ సౌధం!

నేను - పేగులూ గుండెకాయలేని వాడిననీ ఒప్పుకుంటాను,
కానీ నా నరాల్లో ప్రవహిస్తున్న రక్తం
ఇంకా నిర్లజ్జగా నన్ను వెక్కిరిస్తోంది.

నా నీచత్వం మీద నిన్ను తిట్టాలనుకున్నా...
అకళంకమైన నీ సౌమ్యం
నన్నే కడిగేసింది.
నా ఉనికి చీకటి గుహలా నిండినపుడే,
నువ్వు కాంతిని చూపించావు.

నే నేలచూపుల బంధీనై,
నీ కళ్ళల్లో స్వేచ్ఛని చదివాను.
నాలో మిగిలిందంతా,
ఒక పశువు గర్జన మాత్రమే.

నన్ను నేను కోల్పోయిన ప్రతిసారీ,
నీ నీడ నన్ను వెంబడించేది.
నా చెంత ఉన్న దాన్నీ,
నా లోపల లేని దాన్నీ,
నీ నిరీక్షణల వెన్నుతో కలుపుకొని
నన్ను సుతిమెత్తగా హత్తుకునేది.

నా ప్రతి పాపానికీ,
నా ప్రతి అసమర్ధతకీ,
నువ్వు నీ క్షమాస్వభావంతో
ఒక ఉత్సవమై నిలిచిపోదువు.
కానీ నువ్వు చూపించిన తెగువ,
ఇప్పటికీ నా నాడిని పెనవేసుకునే 
దర్శనమిస్తోంది. 

ఇప్పుడు,
ఈ నిశ్శబ్ద రాత్రి,
నన్ను నేను తడిమి చూసుకుంటున్నాను.
నేను సగం మాత్రమే,
ఆ మిగతా సగం నువ్వేనని వేరే చెప్పాలా? 
నేను పేగులూ, గుండెకాయలూ లేనివాడిని కాబట్టే - 
నీ ప్రేమే నన్ను నడిపిస్తోంది!
నీ ఊసే నన్ను బతికిస్తోంది!