విషాద మాధుర్యం

నేను - పేగులూ గుండెకాయలేని వాడిననీ ఒప్పుకుంటాను,కానీ నా నరాల్లో ప్రవహిస్తున్న రక్తంఇంకా నిర్లజ్జగా నన్ను వెక్కిరిస్తోంది.నా నీచత్వం మీద నిన్ను తిట్టాలనుకున్నా...అకళంకమైన నీ సౌమ్యంనన్నే కడిగేసింది.నా ఉనికి చీకటి గుహలా...

ప్రియురాలా...నీవీవేలా ప్రేమగా పలికిన ఆ నాలుగు మాటలునాలో వసంతాన్ని పూయించింది కోయిల పాటలు పాడింది వసంతం వచ్చిందని కోయిల కూస్తుందోకోయిల కూతలు వినడానికే వసంతం పూస్తుందో తెలియదు కానీనీవు నా జీవితంలోకి వస్తే నీవే వసంతం నీవే...

ఎన్నాల్లయ్యిందో నవ్వుకుని అది కలే అయినా నిన్ను కళ్ళారా చూసుకున్నాను.రాత్రి నువ్వు కలలో పెట్టిన ముద్దుకి ఇప్పటికీ నా ఎదపై నీ పెదాల తడీ ఆరనే లేదు పదే పదే తడుముకుంటున్నా...నీ ముద్దు మహాత్యం ఏంటో అద్దంలో ఈరోజు ఎంతో అందంగా...